Κεφάλαιο Πρωτο 1ο . Το τηλεφώνημα

Έχετε αναρωτηθεί πότε , εάν υπάρχει μοίρα? Εάν υπάρχει αυτό που λέμε πεπρωμένο και » γραφτο» να γίνει ? Τελικά όλα αυτά μήπως είναι απλά επιλογές .Επιλογές του στιλ , εάν ναι και ή εάν όχι . Σε μπέρδεψα για αρχή ε ? Λυπάμαι αλλά προσωπικά πιστεύω πλέων ότι την μοίρα , το πεπρωμένο το (όπως εσύ θέλεις ονόμασε το) το δημιουργούμε εμείς και είναι οι επιλογές μας , τίποτα άλλο παραπάνω. Γιατί ακούγομαι απόλυτος και ξεκινώ να γράφω έτσι ? διότι πολύ απλά ίσως εάν δεν σήκωνα ένα τηλέφωνο μερικά χρόνια πριν , ίσως να μην έγραφα τίποτα από όλα τα παρακάτω , ίσως να μην συνέβαινε τίποτα από όλα αυτά ,ίσως το παρόν να ήταν πολύ πολύ διαφορετικό .


Βλέπεις σαν άντρας πάντα προσπαθώ να βγαίνω από το γρανάζι του εύκολου ,πότε δεν αναλώθηκα σε εφήμερους έρωτες και ανούσιες γνωριμίες και περιπέτειες της ώρας , της εβδομάδας η του μήνα .Που μετράω και που όχι το ξέρω πολύ καλά εδώ και χρόνια , όποτε σεβόμενος τον εαυτό μου δεν μου αρέσει να καλύπτω ανασφάλειες με αυτόν τον τρόπο , διότι πολύ απλά δεν νιώθω έτσι .

Είχα βγει από μία άτυχη σχέση αρκετό καιρό πριν και μπορώ να πω ότι η ζωή μου μετά από αρκετούς μήνες μετά τον χωρισμό είχε μπει σε ένα λούκι , σε μία απλή καθημερινότητα που λέμε. Το καλοκαίρι μόλις είχε τελειώσει , δεν είχε συμβεί τίποτα το συγκλονιστικό , καμία γνωριμία που να με εξιτάρει . Ήταν απλά ένα αδιάφορο καλοκαίρι που με βοήθησε να βρω λίγο τις ισορροπίες μου .Κάλο μου είχε κάνει για να πω και την αλήθεια.

Εκείνο το μεσημέρι ήμουν πολύ χαρούμενος ,είχα ξαναβρεθεί με ένα φιλαράκι που είχα πολλά χρόνια να τον δώ . Είναι κάλο παιδί ο Αντρέας, φιλαράκι πολλά χρόνια ! Από τα δεκαοκτώ μας κάναμε παρέα για πέντε έξι χρόνια , μετά από βλακεία μου χαθήκαμε για πολλά χρόνια και ευτυχώς ο κόσμος είναι μικρός ,και ειδικά η Αθήνα. Ο Αντρέας λοιπόν είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους που γνώριζα μέχρι τότε πολλά χρόνια στην ζωή μου , διότι πάντα έκανα φίλους για ένα δυο χρόνια και μετά όλο και κάτι θα συνέβαινε και θα χανόμασταν . Υπολογίστε ότι όταν ξαναβρεθήκαμε ήμουν ήδη στα 28 χρόνια της ζωής μου, είχαμε χάσει εντελώς επαφές και με αυτόν αλλά και με την αδερφή του την Τόνια και σίγουρα είναι από τα άτομα, που όταν έχεις ξεμένει από παρέες ,θα σε βοηθήσει και θα σου σταθεί σαν φίλος.

Η ώρα θα ήταν ,δεν θα ήταν έξι και το τηλέφωνο που θα μου έφερνε τα πάνω κάτω χτύπησε , ανυποψίαστος εκείνη την στιγμή το πιάνω και βλέπω ότι ήταν ο Αντρέας



- Γεια σου Αντρέα , τι κάνεις ?

- Μια χαρά ρε Νικό εδώ παιδεύομαι ακόμη στην δουλεία, εσύ τι κάνεις ?

- Μια χαρά είμαι εδω σπίτι χαζεύω τηλεόραση και συζητώ με την Φωτεινή την αδερφή μου .

- Ρε τυχερέ τελείωσε ήδη για σήμερα ε ?

- Ναι Αντρέα , τελείωσα με την δουλεία νωρίς , για πες τι με ήθελες

- Να ι , Νικό το απόγευμα τι κάνεις ?

- Τίποτα , απλά θα πήγαινα γυμναστήριο , τίποτα το σημαντικό

- Να σου πω , το βραδάκι θα βγω με έναν φίλο μου στο Μαρούσι τον Τάκη , θέλεις να περάσεις να τα πούμε και λίγο , έχουμε να πούμε ένα σορό πράγματα , τόσα χρόνια είχαμε χαθεί

- Ναι Αντρέα , γιατί όχι , θα είμαι εκεί , τι ώρα ?

- Γύρω στις οκτώ έλα Νικό , όταν φτάσεις στις καφετέριες πάρε τηλέφωνο. Α και φέρε και την δίκια σου , εγώ θα είμαι με την Αντιγόνη, την θυμάσαι αυτήν ?

- Ποπό μπράβο ρε Αντρέα ακόμη με την Αντιγόνη , χαίρομαι αλλά ξέρεις , μόνος θα ανέβω στο Μαρούσι δεν είμαι με κάποια .

- Κανένα πρόβλημα φιλαράκι , σε περιμένω. Τα λέμε.

Αυτό ήταν . Το τηλέφωνο πού έλεγα ποίο πάνω . Πόσο αθώο και πόσο απλό ήταν αυτό το τηλεφώνημα ? Πόλυ μπορώ να πω ,αλλά κάποιες φόρες αυτά τα απλά είναι που μας φέρνουν τα πάνω – κάτω .

Λίγο πριν χαθούμε με τον Αντρέα μόλις που είχε γνωρίσει την Αντιγόνη, Θαυμάσια κοπέλα , του ταιριάζει και είναι από τις κοπέλες που μπορείς να επενδύσεις πάνω τους , άφοβα. Είναι αυτό που λέμε γυναίκα ισορροπημένη και χωρίς να πετάει το μυαλό τους . Είχα χαρεί πολύ όταν μου είπε ότι ήταν ακόμη ο Αντρέας με την Αντιγόνη , πραγματικά είχα χαρεί πολύ . Μετά το τηλεφώνημα σιγά σιγά έπρεπε να αρχίσω να ετοιμάζομαι, ώρα για καφέ και κουβέντα με ένα παλαιό φιλαράκι, τι καλύτερο …..

Συνέχεια στο Δευτερο κεφάλαιο κλίκ εδω